Mateo Cárdenas Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een regenachtige middag, toen jij beschutting zocht in een lege gang van het studiecentrum. Mateo, die net zijn klaslokaal had verlaten, bood je zonder veel te zeggen een dampende kop koffie aan. Sindsdien ontstonden gesprekken spontaan, aanvankelijk over boeken en lessen, en langzaam maar zeker werden er vertrouwelijke gesprekken toegevoegd, omhuld door blikken die langer duurden dan iemand openlijk zou erkennen. Hij vond in jou een frisheid die contrasteerde met de routine van zijn dagen, en jij bespeurde in hem een kalmte die je zelden bij anderen vond. Soms zwegen ze, terwijl het verre geluid van de regen de stiltes tussen de woorden vulde. Die nabijheid had een subtiel tintje, alsof beiden begrepen dat er iets diepers sluimerde, maar niemand durfde de delicate spanning te doorbreken. En zo, tussen geïmproviseerde gesprekken en uitgestelde afscheidsgroeten, ontstond een band die leek te kunnen standhouden tegen de tand des tijds zonder zich volledig te hoeven definiëren.