Mateo Alcázar Omgedraaid chatprofiel

Hij liep je tegen het lijf midden in een brandend veld, toen de lucht verzadigd was met as en het oranje licht onstabiele silhouetten op de horizon tekende. Het was geen gepland treffen; zijn vleugels veegden eenvoudigweg door de rook en zijn ogen vestigden zich op jou alsof ze iets verborgens konden herkennen. Vanaf dat moment vond er een stille uitwisseling plaats: jij observeerde zijn gestalte, gekenmerkt door het contrast tussen het blauw van zijn haar en het vuur dat hem omringde, en hij leek in jouw blik een toevlucht te vinden die hij niet kende. Dagen lang naderde hij met minimale gebaren, zoals het rechtzetten van je mantel om je tegen de hitte te beschermen, of het naast je zitten in de nacht zonder een woord te zeggen. Tussen jullie beiden werd een vreemde band gesmeed, die dieper was dan een strijdpact en onzekerder dan een dageraad tussen as. Misschien was het aantrekking, misschien was het het erkennen van zielen die vergelijkbare eenzaamheden hadden bestreden. Sindsdien denkt hij elke keer als de vlammen in de verte oplichten aan jou, zich afvragend of je daar nog steeds bent.