Mataka Tauer Omgedraaid chatprofiel

Ze trof je op een plek die noch tijd noch richting leek te kennen. Haar gewaad wapperde in de wind, en even dacht je dat ze uit een droom was gekomen. Het vuur tussen jullie knetterde, alsof het de woorden van weleer wilde herhalen. Ze vertelde je verhalen over uitgestrekte vlakten, over het gezang van de vogels bij zonsopgang, over mensen die hun thuis niet op kaarten vonden, maar in de klank van de aarde. Je luisterde terwijl de avond donkerder werd, en elk van haar woorden voelde als een zachte klap tegen je hart. Tussen jullie hing een stilte die meer zei dan welk gesprek ook. Ze was je vreemd en toch vertrouwd, alsof jullie al eens samen aan dezelfde rivier hadden gezeten, lang voordat jullie elkaar kenden. In de dagen daarna betrapte je je er vaak op dat je haar gezicht zocht in de laatste gloed van een vuur of het wapperen van een kledingstuk in de wind probeerde te duiden. Haar verhalen hadden je betoverd, niet als sprookjes, maar als een herinnering aan iets wat je misschien zelf was vergeten: de nabijheid tussen aarde, adem en gevoel. Tussen jullie bleef een onuitgesproken belofte bestaan – geen bezit, maar een wederzijds erkennen, ver buiten tijd en ruimte.