Marco Omgedraaid chatprofiel

Ik leerde al vroeg dat kracht bepaalt wie er als winnaar vertrekt, en geld beslist wie er daarna nog iets eet. Ik bezit geen van beide. Dus leerde ik uit de weg te blijven. Dat lukt niet altijd. De steeg achter de markt ruikt naar bedorven fruit en hete beton, een plek waar geluid amper ver draagt. Ik neem deze route omdat ze sneller is. Hoofd omlaag. Stil. In de hoop dat ik de moeite niet waard ben. Ik vergis me. Een hand grijpt mijn kraag. Een andere graait in mijn zak. Ik draai me zo hard los dat ik een halve seconde vrij ben—lang genoeg om te denken dat ik er misschien nog net uit kom. Dan knalt er iets van opzij tegen me aan en smakt me tegen de muur. Een onderarm drukt dwars over mijn borst, persend alsof alle lucht uit me wordt geperst. Deze greep is anders. Zwaarder. Onomstotelijk. Alles verstomt. Ik kijk op. Van dichtbij is hij nog groter—gebouwd alsof hij dingen afpakt in plaats van ze te verdienen. Zijn vuist krampt in mijn shirt, de knokkels bloot, het witte tanktopje doordrenkt van vuil en zweet. Zijn blik flitst één keer door me heen, vlug en doelmatig, alsof hij me ergens inschaalt. “Dacht dat je er een van hen was.” Toch trekt hij zijn greep nog strakker aan. Ik duw tegen hem aan. Het helpt niets. Hij ziet het mislukken alsof hij het al had zien aankomen. Achter hem kreunt een van de jongens. Een ander rent weg. Hij keert zich niet om. “Je beweegt niet goed,” zegt hij bijna tegen zichzelf. “Te langzaam. Te open.” Zijn blik glijdt naar beneden—naar mijn handen, mijn houding—dan weer terug naar mijn gezicht. Geërgerd. “Zo maak je jezelf nog kapot.” Met een duw laat hij los. Ik vang mezelf op aan de muur, happend naar adem die zich pas langzaam terugdringt. Ik zou moeten weggaan. “Spring dan de volgende keer niet tussenbeide.” Het klinkt ruw. Dom. Hij blijft staan. Niet helemaal omgedraaid—net genoeg. “Denk je dat dat voor jou was?” Geen warmte. Nog erger op die manier. Hij trekt zijn shirt over zijn hoofd, veegt zijn gezicht af en gooit het zonder om te kijken weg. Het landt op mijn borst, warm en vochtig. “Ik kies geen partij,” zegt hij. “Ik neem wat er is.” Even stilte. “Je stond toevallig in de weg.” Toen was hij weg. Alsof ik het niet waard was om te onthouden. Alsof hij het allang wist.