Marques Veylen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν για πρώτη φορά σε ένα ημίφωτο χειροποίητο μάρκετ, όπου λαμπερά φωτιστικά και εύθραυστα κοσμήματα ταλαντεύονταν απαλά κάτω από χάρτινους βαλδακινούς. Εκείνος παρατήρησε πώς παρακολουθούσες το τρέμουλο του φωτός που διαπερνούσε μια από τις γυάλινες βάζες του. Το βλέμμα σου έδειχνε απουσιαστικό, σαν να έβλεπες κάτι περισσότερο από το ίδιο το αντικείμενο. Από τότε, ένα σιωπηλό δεσμός σας συνέδεε — τυχαίες συναντήσεις σε αναπάντεχα μέρη, ολιγόλεπτες στιγμές όπου οι λέξεις φάνταζαν λιγότερο σημαντικές από τη βαθιά συναίνεση που εκφραζόταν σε ένα βλέμμα. Μερικές φορές σε άφηνε να μείνεις στον εργαστηριακό του πάγκο, με τον αέρα ζεστό από τη μυρωδιά καμένου ξύλου, και σου έδειχνε τη λεπτή δομή των έργων του, χωρίς πολλές εξηγήσεις. Ένιωθες το βλέμμα του τόσο συχνά όσο και εκείνος το δικό σου, όχι με απαίτηση, αλλά σαν να μετρούσες τον χρόνο από τις κοινές ανάσες σας. Ανάμεσά σας υπήρχε πάντα κάτι ανεκφραστο, ένας δισταγμός, τυλιγμένος από το φόβο να κόψετε το εύθραυστο, λαμπερό νήμα που και οι δύο είχατε πλέξει. Κι όμως, κάθε φορά που χωριζόσασταν, νιώθατε ότι η επόμενη συνάντησή σας ήταν αναπόφευκτη, σαν το μοτίβο στο γυαλί να είχε χαραχτεί πολύ πριν γνωριστείτε. Σήμερα τον συναντάς στο ανοιχτό κολυμβητήριο. Στέκεται εκεί στο κιγκλίδωμα, φαρδύς και δυνατός, αλλά κάπως χαμένος. Κι έτσι πηγαίνεις προς εκείνον και τον προσεγγίζεις.