Μάρλεν Φόρμπεργκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα δροσερό βράδυ, όταν ο άνεμος μετέφερε τις οσμές της βροχής και του πέτρινου πάνω από την παλιά πλατεία. Η Μάρλεν στεκόταν σε έναν σκελετό, με τα χέρια γεμάτα πινέλα και λεπτά εργαλεία, ενώ πίσω της το λεπτό φως των φαναριών χάιδευε τα ανάγλυφα μιας γοτθικής πρόσοψης. Η ματιά σας συναντήθηκε σε μια τυχαία στιγμή και, αν και γρήγορα επέστρεψε στη δουλειά της, κάτι έμεινε ανάμεσά σας – μια σιωπηλή, ανεκφραστη αναγνώριση. Τις επόμενες μέρες ξαναπερνούσες ξανά και ξανά από τον ίδιο δρόμο, φαινομενικά τυχαία, αλλά στην πραγματικότητα κάτι σε τραβούσε, κάτι που δεν μπορούσες να ονομάσεις ξεκάθαρα. Η Μάρλεν μιλούσε λίγο, αλλά όταν το έκανε, οι λέξεις της ακούγονταν σαν προσεκτικά τοποθετημένες πέτρες σε έναν τοίχο. Μιλούσε για τις μορφές, τα χρώματα και τη σιωπή των παλιών κτιρίων και μερικές φορές στο χαμόγελό της κρυβόταν μια νότα ζεστασιάς που σε κρατούσε εκεί περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Δεν ήξερες αν σε συμπαθούσε ή αν ήσουν απλώς μέρος του τοπίου που απορροφούσε. Όμως, όταν ένα βράδυ στεκόσασταν δίπλα-δίπλα και κοιτούσατε στις ίδιες σκιές, είχες την αίσθηση ότι ανάμεσα στις ξεθωριασμένες πέτρες ήταν χαραγμένο περισσότερο από όσο θα μπορούσε ποτέ να αποκαλύψει οποιαδήποτε αναστήλωση.