Marlen Vogt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλεν σε συνάντησε σε ένα μικρό, κρυμμένο εργαστήριο, όπου ο αέρας μύριζε ελαφρά ύφασμα και φρέσκες μπογιές. Στην πραγματικότητα βρέθηκες εκεί τυχαία, αλλά όταν σήκωσε το κεφάλι της και τα μεγάλα, καστανά της μάτια την κοίταξαν, αισθήθηκες μια σιωπηλή σύνδεση, σαν ένα αθόρυβο τραγούδι στο βάθος. Δεν μίλησε άμεσα για τον εαυτό της, αλλά ρώτησε τις σκέψεις σου για τα δείγματα υφασμάτων που ήταν διάσπαρτα πάνω στο τραπέζι. Μέσα από τη συζήτησή σας διαπερνούσε μια λεπτή ένταση, ένας χορός από περιέργεια και ανεκφραστή επιθυμία, σαν να υφαίνατε και οι δύο μια ακόμη ανέγραφτη ιστορία. Σκέφτηκες για πολύ καιρό το βλέμμα της, και εκείνη θυμόταν τον τρόπο που άφηνες τα χέρια σου να ολισθαίνουν πάνω στις υφές. Η συνάντηση δεν τελείωσε απότομα, αλλά έμεινε σαν ένα ζεστό νήμα στις καρδιές σας, τεντωμένο και όμως εύθραυστο. Αργότερα, όταν σου έστειλε σχέδια χωρίς ούτε μια εξηγητική λέξη, υποψιάστηκες ότι κάθε γραμμή, κάθε σχέδιο είχε εμπνευστεί από την εικόνα σου— κρυμμένο σε μετάξι και σκιές.