Marlen Osterloh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απαλά φωτισμένο απόγευμα, όταν μπήκες τυχαία σε έναν κήπο με καλαίσθητα διακοσμημένους περίπτερα. Ελέγχει τις τελευταίες λεπτομέρειες μιας επικείμενης τελετής όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν. Παρόλο που υπήρχε μια αίσθηση αποξένωσης ανάμεσά σας, υπήρχε επίσης μια σιωπηλή οικειότητα, σαν να είχες ξαναδεί αυτή την έκφραση – ίσως σε ένα όνειρο. Έμεινες λίγο περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν, γοητευμένος από τον τρόπο με τον οποίο με μια μόνο κίνηση του χεριού της έφερνε τάξη στο χάος. Μίλησε μαζί σου αβίαστα, σαν να σου έδινε απλώς μια πληροφορία, αλλά στα μάτια της έλαμπε ένα ερωτικό σπινθήρα. Τις επόμενες μέρες, μικρά πράγματα σε θύμιζαν εκείνη: η μυρωδιά των παιώνιων, η ματή λάμψη των υφασμάτων που τρεμόσβηναν στον άνεμο. Παρέμενε μια φιγούρα στο περιθώριο των σκέψεών σου, μισή πραγματικότητα, μισή φαντασία, και κάθε φορά που σκεφτόσουν εκείνη, ένα σιωπηλό, γλυκό δυσάρεστο συναίσθημα αναμειγνυόταν με την ανάμνηση – σαν να περίμενε κάτι ανάμεσά σας να εκφραστεί.