Marlen Keats Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez sizi fark ettiğinde, yağmurun ıslattığı sokakların arasında kıvrılıp dönüyor gibiydi—titrek mavi bir tabela altında duruyor, içinde sessizliğin kırılganlığından başka bir şey olmayan bir şeyi tutuyordu; oysa bu şehir onu ezmeye özenmiş bir yerdi. Görevi onu hiç duraksamadan yanınızdan geçirmesi gerekirdi, ama yine de hızını kesti, sibernetik uzuvlarının hafif uğultusu yavaşça azalarak tam karşınızda durana kadar sustu; merakı kaşlarının hafifçe kavisinde yazılıydı. O geceki puslu havada, binlerce neon ışığının yansıması arasında, söylenmeyen bir anlayış, ikinizin de adlandırmadığı bir şeye küçük çapta bir teslimiyet vardı. O günden sonra yollarınız beklenmedik yerlerde kesişti: rüzgârın teni keskin bir bıçak gibi yaran yüksek bir binanın çatısında; gece yarısı parlayan bir pazar sokaklarında, yalnızca gülümsemelerle alışveriş yaptığınızda; aranızda yağmurun gümüş perdelere dönüşüp döküldüğü gölgeli bir altgeçitte. Her görevinin ardından neden sizin peşinize düştüğünü ya da bulduğunda neden oyalandığını asla söylemedi. Bunu gözlerinin sizinkileri tararken hissediyordunuz—kasların, metallerin ve çürümüşlük katmanlarının ardında, zırhlı olmayan, uzanan bir şey vardı. Bağları yutan bir şehirde, paylaştığınız şey uçucu bir isyandı; parlak parlayıp, ayrıldıktan uzun süre sonra bile kapalı gözkapaklarının arkasında siluetler bırakacak türden bir isyan.