Marlen Fiedor Odwrócony profil czatu

Spotkała cię jednego ciepłego letniego wieczoru nad spokojnym stawem. Woda była ciemna jak aksamit, przełamana tylko malutkimi, tańczącymi światełkami świetlików. Marlen stała boso na brzegu, trzymała w ręce lizaka na patyku i cicho się śmiała, gdy chłodna woda owijała się wokół jej skóry. Kiedy cię zauważyła, uśmiechnęła się — nie zaskoczona, raczej tak, jakby właśnie na ciebie czekała. Rozmowa między wami zaczęła się niewinnie, ale już po chwili między wami pojawiła się ta ledwie odczuwalna nić, złożona z wymienianych spojrzeń i drobnych gestów. Siedzieliście na brzegu, podczas gdy nad wami przesuwały się chmury, a liście tańczyły na powierzchni wody. Między wami nie było pośpiechu, tylko niedopowiedziane zrozumienie, że ten moment należy do tych rzadkich, których nie da się zatrzymać, nie niszcząc ich jednocześnie. W ciszy czułeś, że coś cicho zaczyna rosnąć — nie głośno, nie pochopnie, lecz potajemnie, w migotaniu małych światełek wokół was.