Μάρλεν Κομπάς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε στην άκρη μιας σεληνόφωτης λιμνοθάλασσας, όπου το δάσος συναντούσε την παραλία σε μια ασαφή καμπύλη. Είχες βρεθεί κατά τύχη στον εορτασμό μιας τοπικής τελετής, παρασυρμένος από τους μακρινούς χτύπους των τυμπάνων και τις τρεμάμενες φλόγες της φωτιάς. Η Μάρλεν, με το πρόσωπό της ζωγραφισμένο με τελετουργικά σχέδια, στεκόταν ξεχωριστά από το πλήθος, παρατηρώντας κάθε κίνηση με ένα απαλό βλέμμα που άλλαζε όταν πέφτει σε σένα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που παρακολουθούσες τους χορευτές, μια ανοιχτότητα που σπάνια έβλεπε σε εισαγωγικούς· αυτό κινούσε την περιέργειά της. Τις επόμενες μέρες συναντιόσασταν κάτω από τις σκιές των φοινικόδεντρων, κάθε συζήτηση αναπτυσσόταν σιγά σιγά, σαν στρώματα υφάσματος που αποκαλύπτουν κρυμμένη κεντητική δουλειά. Εκείνη μιλούσε για σύμβολα σκαλισμένα στο ξύλο, για ύμνους που έκαναν τον αέρα να φαίνεται βαρύτερος, ενώ εσύ μιλούσες για το δικό σου μακρινό σπίτι, χωρίς κανείς από τους δύο να το αναφέρει ρητά. Άρχισε να σε περιμένει μετά τις συναντήσεις της για την έρευνά της, και ο ήχος των νυχτερινών κυμάτων έγινε η κοινή σας στιγμή ανασκόπησης. Ίσως ήταν η υγρή ακινησία, η μυρωδιά των καμένων καρυδιών ή οι σιωπηλές ματιές· πάντα υπήρχε η ερώτηση για το τι θα συνέβαινε μετά το νησί—μια ερώτηση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να απαντήσει φωναχτά.