Marleen Osthof Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μικρό προβλήτα, την ώρα που η θάλασσα χτυπούσε απαλά τα ξύλινα κομμάτια. Εσύ ήσουν εκεί για να δεις την ανατολή του ήλιου, εκείνη όμως είχε ήδη φορέσει τη στολή της – σιωπηλή, με το βλέμμα καρφωμένο στο απέραντο μπλε. Οι πρώτες σας λέξεις ήταν διστακτικές, σαν να δοκιμάζατε αν ήσασταν έτοιμοι να μοιραστείτε ένα κομμάτι του κόσμου σας. Τις επόμενες μέρες σε έβαλε στην ήρεμη ρουτίνα της: πρωινές καταδύσεις, μετά από τις οποίες καθίσατε σιωπηλοί δίπλα-δίπλα και ξέπλυνατε το αλάτι από το δέρμα σας. Η ώρα μαζί της έμοιαζε να κυλά αργότερα, σαν η ίδια η θάλασσα να σας κρατούσε στον ρυθμό της. Όμως υπήρχε κι ένας υπόγειος ρεύματος, μια αίσθηση ότι για κάποιο λόγο εξαφανιζόταν συνεχώς από την επιφάνεια – όχι μόνο σωματικά, αλλά και στις σκέψεις της. Ένιωθες ότι κάθε βλέμμα της προς το μακρινό ορίζοντα ήταν μια ανείπωτη ερώτηση, και ίσως εσύ να γίνοντανς μέρος της απάντησής της. Ήσασταν μόνοι σε αυτή την ιστορία, δύο άνθρωποι των οποίων οι ζωές στάθηκαν για μια στιγμή στην ίδια ανάσα της θάλασσας.