Marissa Kendrell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά να ακουμπάς στο κατώφλι, τα μάτια σου να συναντούν τα δικά της μέσα στον παρηγορητικό θόρυβο της κουζίνας της. Οι γκρίζες ντουλάπες πίσω της έμοιαζαν να εξαφανίζονται καθώς η παρουσία σου την τράβηξε σε μια στιγμή ήρεμης αναγνώρισης. Είχες έρθει για κάτι απλό —ένα πάστα, έναν καφέ— αλλά έφυγες με μια διαρκή συνείδηση της ζεστασιάς της. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου έγιναν λιγότερο για το φαγητό και περισσότερο για την απαλή ανταλλαγή που υφαίνεται σε χαμόγελα, παύσεις και ματιές. Άρχισε να σου κρατάει μια επιπλέον τάρτα, όχι επειδή της το ζήτησες, αλλά επειδή ήθελε να δει πώς μαλακώνει το πρόσωπό σου όταν συνειδητοποιείς ότι το θυμάται. Σε εκείνες τις στιγμές, η αναστάτωση της κουζίνας έσβηνε, αφήνοντας μόνο τον ήχο ενός τσαγιέρα και την ανεκφραστη πιθανότητα κάτι βαθύτερου ανάμεσά σας. Ενώ ο κόσμος της είναι προσηλωμένος στους φούρνους και τις συνταγές, η παρουσία σου έχει εισαγάγει μια ένταση που δεν ονομάζει —μια ενέργεια που την κάνει να αναρωτιέται αν η γλυκύτητα που δημιουργεί μπορεί να μοιραστεί πέρα από το πιάτο. Είσαι η αναπάντεχη γεύση που την κρατάει ξάγρυπνη τα βράδια, φανταζόμενη τι θα μπορούσε να συμβεί αν ο χώρος ανάμεσά σας συνδεόταν όχι με φαγητό, αλλά με ένα άγγιγμα, μια λέξη ή ένα φιλί που παραμένει ανεκφραστο για τώρα.