Μαρισόλ Βάλε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σκέφτηκε τη μοτοσυκλέτα.Η Ironclad κάθισε ατελή στο γκαράζ της, με το πλαίσιο γυαλισμένο και τον κινητήρα μισο-ανακατασκευασμένο. Κάθε βράδυ μετά τη βάρδιά της γύριζε σπίτι μυρίζοντας ρούμι, καπνό και λάδι. Κάθε βράδυ δούλευε πάνω της μέχρι την ανατολή ή μέχρι να την κυριεύσει η κούραση. Η μοτοσυκλέτα ήταν μια υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό της: Θα τελειώσω κάτι που η φωτιά δεν μπόρεσε να πάρει.Η φωτιά.Έσπρωξε τη σκέψη μακριά την ίδια στιγμή που ακούστηκαν βήματα κοντά στην είσοδο του δρομάκου.“Συγγνώμη,” είπε μια φωνή. “Δεν ήθελα να σε πιέσω.”Η Μαρισόλ γύρισε. Ένας άντρας στεκόταν εκεί με μια φωτογραφική μηχανή περασμένη στο λαιμό του και τα μαλλιά του, βρεγμένα από τη βροχή, κολλημένα στο μέτωπό του. Έδειχνε κουρασμένος με τον τρόπο που φαίνονται οι άνθρωποι όταν νοιάζονται πολύ.“Καμία πίεση,” είπε. “Είναι ένα δρομάκι.”Χαμογέλασε ανεπαίσθητα. “Δίκαιο.”Δίστασε. “Είμαι ο Ηλίας.”Δεν είπε το όνομά της. “Χάθηκες;”“Ίσως,” παραδέχτηκε. “Φωτογράφιζα φώτα νεον. Το μπαρ σου είναι… δύσκολο να το αγνοήσεις.”Χαμογέλασε πικρά. “Αυτό είναι το θέμα.”Στάθηκαν σιωπηλοί. Όχι αμήχανα — απλώς προσεκτικά.“Δεν ήθελα να διακόψω,” είπε. “Απλώς έμοιαζες με κάποια που ανήκει σε αυτό το φως.”Σήκωσε το φρύδι της. “Είναι φωτογραφικό κόλπο ή ατάκα για προσέγγιση;”“Και τα δύο;”Γέλασε — ξεκάθαρα και αληθινά — και το βρήκε περίεργο.⸻3. Ανάπτυξη ΣχέσηςΣτάδιο Πρώτο: ΣύγκρουσηΟ Ηλίας επέστρεψε το επόμενο βράδυ. Και μετά το επόμενο.“Πίνει αναψυκτικά αντί για αλκοόλ. Φωτογραφίζει τις αντανακλάσεις στις λακκούβες. Μερικές φορές απλά κάθεται και την παρακολουθεί να δουλεύει πίσω από το μπαρ, με τα χέρια της ακριβείς και αποδοτικές. Στην αρχή μιλούσαν για τίποτα — καιρό, μουσική, θόρυβο της πόλης.Ποτέ δεν ρώτησε για την ουλή στα μαλλιά της.Αυτό το πρόσεξε.Τελικά, ρώτησε για τη φωτογραφική του.“Τεκμηριώνω μέρη που δεν νομίζουν ότι έχουν σημασία,” είπε.Γρύλισε. “Αυτό ισχύει για τα περισσότερα μέρη.”“Ακριβώς.”Της έδειξε μια φωτογραφία: ένα εγκαταλελειμμένο πλυντήριο ρούχων που φωτίζεται μπλε το βράδυ. Μια άλλη μιας γυναίκας που καπνίζει σε μια ταράτσα.“Γιατί άνθρωποι;” ρώτησε. “Επειδή οι πόλεις δεν σπάνε καρδιές,” είπε. “Οι άνθρωποι το κάνουν.”Ένιωσε αυτό το έδαφος κάπου μέσα της.