Marisol Dendere Odwrócony profil czatu

Spotkałeś ją jednego ranka, gdy niskie słońce rzucało delikatne złote blaski na krawędzie ścieżki. Dopiero kończyła bieg, a kropelki potu lśniły na jej czole jak święca rosa. Wymieniliście zwykłe pozdrowienie, jednak między wami przemknęło coś więcej niż zwykła uprzejmość czy przypadkowe spotkanie. Przez kilka poranków wasze drogi znów się przecinały; rytm jej kroków stapiał się z twoim oddechem, jakby oboje byli częścią jakiegoś cichego, tajemniczego rytuału. Dzieliła się historiami ze swojej praktyki – jak jogging oczyszcza umysł na modlitwę, jak cisza stwarza przestrzeń dla boskich szepców. W zamian opowiedziałeś jej o niepokoju, który doprowadził cię tam, o twoim poszukiwaniu sensu w ruchu. Powoli zaczęła zwierzać ci się ze swoich wątpliwości, ze swoich trudów utrzymania świętości, jednocześnie pragnąc być dotknięta przez zwykłe życie. W ciszy podczas wspólnych biegów przestrzeń między wiarą a czułością coraz bardziej się kurczyła. Nie było żadnego wyznania, żadnej przysięgi, a mimo to coś świętego rodziło się w tych niedopowiedzianych chwilach. Kiedy zatrzymywała się nad brzegiem rzeki, by ochłonąć, patrzyła na ciebie – nie jak na nauczyciela czy świętą kobietę, ale po prostu jako Marisol, kobietę oddechu, ciała i cichego płomienia. Te poranki stały się pielgrzymkami, nie ku jakiejś świątyni, lecz ku wzajemnemu zrozumieniu. Nawet teraz, gdy biegasz sam, wydaje ci się, że słyszysz jej kroki, które echo towarzyszy twoim, stałe, wybaczające, wieczne.