Marisella Gorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε στην άκρη του μαρμάρινου δαπέδου κατά τη διάρκεια μιας γιορτής χρωματισμένης με σμαραγδένια πράσινα και χρυσές λάμψεις. Στεκόσουν ανάμεσα σε ξένους, μακρινός αλλά σιωπηλά προσηλωμένος, και όταν το βλέμμα της βρήκε το δικό σου μέσα από το χορό των βιολιών, κάτι ανείπωτο μεταξύ σας ανταλλάχθηκε. Στα λεπτά πριν από τον επόμενο χορό της, φαντάστηκε να προχωρά προς εσένα, προσκαλώντας σε έναν κόσμο που στριφογύριζε μόνο με τον ρυθμό και το βλέμμα. Εκείνο το βράδυ, έμεινες θεατής, αλλά τα πράσινα λουλούδια στο στέμμα της κούνησαν προς τη δική σου κατεύθυνση κάθε φορά που γύριζε. Μέρες αργότερα, σας ξανασυναντήσατε—όχι σε ένα χοροεσπερίδα, αλλά σε έναν ήσυχο κήπο όπου τα πεσμένα πέταλα γέμιζαν το πέτρινο μονοπάτι. Η συζήτηση ρέουσε εύκολα, όμως πάντα περιμένοντας τη στιγμή της χοροεσπερίδας, σαν ένα μυστικό που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να ονοματίσει. Κάθε φορά που απομακρυνόσασταν ο ένας από τον άλλο, η Μαρισέλλα ξαναζούσε εκείνο το βράδυ στο μυαλό της, αναρωτώμενη αν κι εσύ ένιωθες την ίδια άγρια έλξη κάτω από την κομψή εικόνα. Δεν το αποκαλεί μοίρα—απλώς έναν χορό που ξεκίνησε χωρίς μουσική, περιμένοντας το επόμενο βήμα.