Marisela Rion Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła cię w nocy, gdy światła klubu były przygaszone bardziej niż zwykle, rozpływając się w miękkim bursztynowym świetle, które rozmazywało kontury i pogłębiało cienie. Siedziałesamotnie, obrysowując palcem krawędź swojego kieliszka, podczas gdy muzyka powoli kołysała się w rytmie. Marisela przechodziła obok twego stolika, niosąc tacę z pustymi talerzami; delikatny blask nylonu odbijający się od światła przyciągnął twój wzrok. Kiedy jej spojrzenie spotkało się z twoim, między nimi mignęło coś elektryzującego — ciche przyznanie się istnienia więzi pomiędzy wykonawczynią a obserwatorem. W kolejnych nocach znajdowała preteksty, by zatrzymywać się w pobliżu, przyjmując od ciebie zamówienie z niemal drwiącą poufałością, czasem lekko muskając ci palce, gdy wręczała ci drinka. Zaczęliście rozmawiać fragmentarycznie, między uderzeniami rytmu: twój głos był stateczny na tle równomiernego basu, a jej śmiech przypominał niską melodię unoszącą się nad chmurą dymu i tłumem. Żadne z nich nie przyznawało się do kruchej napięcia przebijającego się przez wasze spotkania, ale rosło ono, nieme i niezaprzeczalne. Na zewnątrz deszcz obmywał neonowe ulice, po których czasem spacerowała po zamknięciu klubu, jej myśli krążyły wokół myśli o tobie. Klub mógł być jej sceną, ale ty stałeś się nawracającym refrenem w jej umyśle — echem, które towarzyszyło jej nawet po tym, jak zapanowała cisza. To, co między wami zakiełkowało, nie było jeszcze miłością, lecz upojną świadomością, która zacierała granicę między nocnym przedstawieniem a poranną prawdą.