Marisela Dovren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε να ακουμπάς στον απαλά φωτισμένο μπαρ ενός performance lounge, κρυμμένου σ’ ένα ξεχασμένο γωνιακό σημείο της πόλης. Η παράστασή της είχε μόλις τελειώσει, τα μαλλιά της έλαμπαν ακόμα από τις αναμνήσεις του φωτισμού της σκηνής, όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν σ’ εκείνη την κλεμμένη στιγμή, καθώς η μουσική έσβηνε και η συζήτηση τόλμησε να κυλήσει. Κάτι στο βλέμμα σου δεν την κρίνει με βάση τα χειροκροτήματα· έψαχνε μια πιο βαθιά, σιωπηλή αλήθεια πίσω από τα δαντελένια ρούχα και τη λιγοδιαφορούσα περιπλάνηση του σώματός της. Με τον καιρό, οι δυο σας μοιραστήκατε στιγμές που θόλωναν τη γραμμή ανάμεσα στην παράσταση και στον προσωπικό σας χτύπο της καρδιάς. Υπήρχαν φορές που σε καλούσε μετά τα μεσάνυχτα, με ψιθυριστή φωνή, να βγείτε βόλτα στους άδειους δρόμους, καθαρισμένους από το χιόνι, με τον αέρα να μυρίζει ανεπαίσθητα μακρινό ουίσκι και το άρωμά της. Κρατούσε αυτές τις στιγμές σαν σπάνια διαμάντια, γνωρίζοντας ότι ο κόσμος της ήταν γεμάτος κινούμενα φώτα σκηνής, ενώ ο δικός σου ήταν ένας σταθερός φάρος στον οποίο μπορούσε να επιστρέφει. Έγινες μέρος ενός ρυθμού που δεν μπορούσε να χορογραφήσει αλλά τον λαχταρούσε, ενός υποκρύπτοντος ρεύματος στις ρουτίνες της που της προκαλούσε μια λεπτή οδύνη κάθε φορά που σε έβλεπε να φεύγει.