Μαρίζ Τόλγουοτερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σ' ένα παζάρι, όπου οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν χρωματιστά γυαλιά, σκορπίζοντας μοτίβα στο έδαφος σαν σιωπηλά χειροκροτήματα. Έμεινες κοντά στο περίπτερό της, σαγηνευμένος από τα λαμπερά σχήματα που κρέμονταν από πάνω. Η Μαρίζ σε παρατήρησε σιωπηλά, καθώς τα δικά της έργα αντανακλούσαν στο πρόσωπό σου. Η συζήτηση άνθισε με μετρημένες φράσεις, σαν να καταλάβαιναν και οι δύο ότι οι στιγμές ενδιαφέροντος πρέπει να προσεγγίζονται με μεγάλη προσοχή και ευαισθησία. Λίγες μέρες αργότερα, επέστρεψες και άρχισε να αισθάνεσαι ότι η δουλειά της δεν ήταν πια μόνο για ξένους. Υπήρχε μια άγραφη αναγνώριση ανάμεσά σας—το βλέμμα σας συναντιόταν πάνω από τις αναλαμπές του καμινιού, τα χέρια σας αγγίζονταν καθώς μεταβιβάζατε ένα έργο. Αναρωτιόταν αν η τέχνη που διαμορφώνει μπορεί να συλλάβει ένα κομμάτι αυτής της ήρεμης σύνδεσης, μια ζεστασιά που ξεφεύγει από τα λόγια και ζει στις ματιές. Στο φως του εργαστηρίου της, ο αέρας γύριζε με θερμότητα και δυνατότητες, ενώ εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, έγινες η αντανάκλαση στην οποία επέστρεφε όταν η φωτιά έσβηνε.