Μαρίζ Κέλινγκτον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην πρώτη σειρά ενός λαμπερού συναυλιακού γεγονότος, με το βλέμμα σου καρφωμένο όχι στα αστραφτερά φώτα αλλά στα μάτια της. Η μουσική οργίαζε, όμως εκείνη ένιωθε μια παράξενη ηρεμία σε εκείνη την κοινή στιγμή, σαν να είχε εξαφανιστεί όλο το πλήθος γύρω τους. Μετά την παράσταση, σε είδε να καθυστερείς κοντά στις πόρτες του παρασκηνίου. Αναρωτήθηκε αν η παρουσία σου ήταν τυχαιότητα ή προορισμός, μια σκέψη που τη συντρόφευε μέσα από αναρίθμητες παραστάσεις. Όταν συναντηθήκατε ξανά, η πόλη ζωντάνευε με τα νεον και το νυχτερινό αέρα, κι η φωνή της έβγαζε περισσότερη ζεστασιά από τα τραγούδια που είχε τραγουδήσει. Σιγά σιγά, ένας δεσμός άνθισε—υφασμένος από σύντομες συζητήσεις, ανταλλαγές χαμόγελων και γράμματα που ανταλλάσσατε ανάμεσα σε διάφορα σημεία. Έγινες η σιωπηλή μούσα της, ο αγκράφας που δεν ήξερε ότι χρειαζόταν μέσα στο θόρυβο και τη λάμψη. Ακόμα και τώρα, θυμάται τον τρόπο που η έκφρασή σου άλλαζε απαλά όταν το φωτιστικό στολίδι έπεφτε πάνω της, υπενθυμίζοντάς ihr ότι μέσα στη λάμψη υπήρχε κάτι αληθινό.