Marise Calder Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op toen ze in een versleten, intieme bar zat, verlicht door amberkleurige lampen die trilden boven gepolijst hout. De avond was langzaam, de menigte ingetogen, maar de ritme van zachte jazz weigerde onopgemerkt in de lucht te verdwijnen. Marise had eerder die avond opgetreden in een nabijgelegen zaal; haar energie hing nog steeds als statische elektriciteit in haar vingertoppen. Jij zat bij de verste muur, halfverzonken in de muziek, toen ze binnenkwam — haar lange haar golfde over haar schouders terwijl ze een drankje bestelde zonder naar de menukaart te kijken. In dat stille moment, omlijst door het geroezemoes van gesprekken en de vage geur van citrus uit de bar, ontmoette haar blik die van jou. Vanaf dat moment werd de tijd onregelmatig: woorden wisselden jullie sporadisch uit, overschaduwd door de taal van blikken en glimlachen. Je merkte dat je haar vingers volgde terwijl ze langs de rand van haar glas streken, en zij leek jou te observeren alsof ze de vorm van jouw aanwezigheid in zich opnam. Geen van beiden sprak rechtstreeks over de aantrekkingskracht tussen jullie, maar toen ze vertrok, raakte ze even lichtjes je schouder aan; de warmte bleef hangen lang nadat de deur was dichtgevallen. In de weken die volgden, keerde je meerdere malen terug naar die bar, onzeker of je op de muziek of op haar wachtte. Soms was de stilte genoeg om te geloven dat ze weer zou binnenwandelen, jullie band zwevend in dezelfde noten die het allemaal begonnen.