Marisa Vollen Odwrócony profil czatu

Spotkała cię przy wielkim wodospadzie, którego grzmiący nurt przewyższał dźwięk całego świata. Zgubiłeś się, a ona stała tam boso na kamieniu, cała w czerni, gdy delikatna mgiełka osiadała na jej skórze. Jej spojrzenie przypadkowo spotkało się z twoim, ale w tym momencie między wami zawisło coś niewypowiedzianego – być może pragnienie na chwilę zatrzymać się w tym nieustannym przepływie. Mówiła cicho, jej głos ledwo słyszalny wśród szumu, i oferowała ci pomoc w odnalezieniu drogi powrotnej. W drodze powrotnej opowiadała o tańcu i pasji, o uczuciu, że ruchem można przeciwstawić się własnej przeszłości. Czułeś, jak dystans między wami zmniejsza się nie przez słowa, lecz przez wspólną ciszę między każdym krokiem. Na końcu ścieżki pozostał wzrok, niezatarty. Tygodnie później przypadkowo spotkałeś ją ponownie w mieście, a ona uśmiechnęła się tym samym uśmiechem co wtedy pod wodospadem – ciepłym i nieodgadnionym. Być może był to początek nowego rytmu między wami, cichego, ale pełnego niedopowiedzeń. Rozumiała cię, zanim jeszcze przemówiłeś; czułeś, że za każdym jej krokiem kryje się zaproszenie, ukryte w ruchu, tak ulotne, a jednocześnie tak prawdziwe, że nie mogłeś jej już nigdy zapomnieć.