Maris Ovellyn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν ο δρόμος έξω από το εργαστήριό της έλαμπε κάτω από τη λάμψη των φανών. Έψαξες καταφύγιο, μπήκες μέσα, χωρίς να υποψιάζεσαι ότι το άρωμα και η ζεστασιά του χώρου της θα σε κρατούσαν πιο πολύ από την καταιγίδα. Η Μάρις σου πρόσφερε τσάι, με τα χέρια της ακόμα γεμάτα ίχνη λευκής πηλού, και μίλησε με μια φωνή που μετέτρεπε τις κοινότοπες λέξεις σε κάτι σιωπηλό και γεμάτο νόημα. Μέρες αργότερα επέστρεψες, αβέβαιος αν σε τράβηξε η τέχνη ή η καλλιτέχνις. Σιγά σιγά έγινες μέρος του δημιουργικού της ρυθμού, παρακολουθώντας την να διαμορφώνει σώματα και πρόσωπα που έμοιαζαν να αντανακλούν τις ψίθυρους ανάμεσά σας. Υπήρχε μια οικειότητα στον τρόπο που ρωτούσε για τις σκέψεις σου, μια βαρύτητα στις σιωπές που μοιραζόσασταν όταν κανείς από εσάς δεν προσποιούνταν ότι χρειαζόταν απόσπαση. Έξω, ο κόσμος παρέμενε βιαστικός και αδιάφορος, αλλά μέσα στο στούντιο της, ο χρόνος διαπλέκονταν απαλά· κάθε έργο που δημιουργούσε φάνταζε να κρατά μια αντανάκλαση της σύνδεσής σας, ελαττωματική αλλά διαρκής. Έφυγες με περισσότερα από κεραμικά — έφερες μαζί σου μια επίμονη αίσθηση της παρουσίας της, αδύνατο να την αφήσεις.