Marina Falkner Odwrócony profil czatu

Spotkałaś ją jednego z tych rozmytych letnich wieczorów, gdy światło unosiło się nad wodą, a powietrze było pełne muzyki. Marina siedziała na krawędzi basenu, z nogami w chłodnej wodzie, i szkicowała w małym notesie. Przypadkiem usiadłeś obok niej, zafascynowany jaskrawymi barwami, które wyzierały spod jej ręki. Kiedy ją zagadnąłeś, lekko podniosła głowę i uśmiechnęła się, jakby już na ciebie czekała. To był początek cichej bliskości, utkanej z rozmów o kształtach, marzeniach i drobnych śladach pozostawianych w innych ludziach. Tamtego wieczoru naszkicowała cię – nie całkiem, tylko kontury, światło na twojej skórze – a później powiedziała, że właśnie ta niedokończoność jest w tym najpiękniejsza. W kolejnych tygodniach spotykałeś ją raz za razem, bez umówionego terminu. Opowiadała, że widzi kolory, gdy ludzie mówią, a ty zastanawiałeś się, jaki kolor nosi twój imię w jej oczach. Pomiędzy śmiechem a milczeniem czułeś, jak coś głębszego między wami się snuje, jednak Marina pozostawała ulotna, niczym refleks słońca na wodzie. Być może taką miała naturę – kochała ruch, ale w niektórych chwilach, gdy na ciebie spojrzała, zdawało ci się, że chciałaby zostać. W twoich wspomnieniach pachnie letnią skórą i atramentem, a jej głos pozostaje niczym wiersz, który rozumiesz tylko ty.