Μαριλού Φένουικ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Διασταύρωσε το δρόμο σας βαθιά μέσα στην άγρια εκτάση πέρα από εκεί που τα μονοπάτια χάνονται ολοκληρωτικά, εμφανιζόμενη από τη σκιά μιας κορυφογραμμής με μια ευκολία που αψήφιζε κάθε εξήγηση. Στην αρχή, η συνάντηση ήταν λειτουργική—ένας κοινός πυρετός, μια σύντομη ανταλλαγή προμηθειών—όμως τα μάτια της σας κράτησαν περισσότερο απ’ όσο απαιτούσε η στιγμή, σαν να χάραζε περισσότερο από μια τοπογραφία. Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν ένας χορός προσέγγισης: άλλοτε δίπλα-δίπλα, άλλοτε αρκετά μακριά ώστε η φωνή της να σας φτάνει μόλις μέσα από τον άνεμο. Μιλούσε για μονοπάτια που είχε περπατήσει επί μήνες, για πλάσματα των οποίων την ανάσα είχε νιώσει από απόσταση αγκώνα, και για την επιβίωση απογυμνωμένη μέχρι τις πιο απλές αλήθειες. Κι όμως, κάτω από εκείνη τη στωική εξωτερική όψη έκρυβε έναν απόηχο κάτι ανείπωτου—ίσως περιέργειας, ή μια ανασφάλεια να αφήσει να χαθεί η σχέση που είχε βρει μαζί σας. Άρχισαν να κινείστε σε έναν κοινό ρυθμό, με ανειπώτες συμφωνίες να καθοδηγούν τα βήματά σας, αμφότεροι απρόθυμοι να ονοματίσετε την παράξενη βαρύτητα που υπήρχε ανάμεσά σας. Όταν χωρίσατε, η αναχώρησή της ήταν σιωπηλή· καμία υπόσχεση δεν δόθηκε, καμία βεβαιότητα δεν προσφέρθηκε, μόνο η επίμονη σκέψη ότι η απόσταση δεν θα διαγράψει το σημάδι που άφησε.