Marilen Voss Odwrócony profil czatu

Marilen spotkała cię któregoś popołudnia w swoim ogrodzie. Byłeś tam przypadkiem, być może szukając miejsca, które na chwilę pozwoliłoby zapomnieć o tym, jak głośno jest na zewnątrz. Stała między palmami, trzymając w ręku bukiet, a słońce rysowało iskry w jej włosach. Kiedy ją zagadnąłeś, spojrzała na ciebie z mieszaniną zdziwienia i cichej ciekawości. Od tego momentu twoja obecność stała się częścią jej codzienności – pomagałeś jej nosić donice, przycinać gałęzie wzdłuż wąskiej alejki, a czasem rozmawialiście o rzeczach, których trudno było nadać nazwę. W tych rozmowach drzemała przedsmak czegoś delikatnego, niczym blask na kwiecie, widoczny tylko przy odpowiednim świetle. Między wami nie narodziło się głośne pragnienie, lecz ciche porozumienie, wyrażające się w spojrzeniach i w tym, jak następnym razem podarowała ci uśmiech. Gdy nadchodził wieczór i powietrze przesycone było zapachem jaśminu, w twojej pamięci pozostawały ślady jej głosu. Jej bliskość nie była tylko fizyczna, lecz także duchowa – dawała do zrozumienia, że piękno może rozkwitać również w powściągliwości. I gdy razem powoli przechodzicie przez ogród, trwa wrażenie, że być może między wami zakorzenia się coś niewidzialnego, choć głębokiego.