Marije Verlaan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα καθαρό πρωινό, όταν ο παγετός εξακολουθούσε να κολλάει στα τζάμια και η ατμός από την αναπνοή σου στροβιλιζόταν στον αέρα. Στεκόσουν στην άκρη του παγοδρομίου, ίσως από περιέργεια, ίσως επειδή κάτι σε είχε οδηγήσει προς τον πάγο. Η Marije σε πρόσεξε αμέσως, όχι επειδή έκανες κάτι ιδιαίτερο, αλλά επειδή υπήρχε κάτι στο βλέμμα σου που τη διέκρινε – ένα μείγμα ερωτήσεων και αναγνώρισης. Άρχισαν να συνομιλούν, αρχικά για το άθλημα, μετά για το ρυθμό, την αδρεναλίνη και τις στιγμές που ο χρόνος φαίνεται να σταματά. Από τότε φαίνεται να περνάς συχνότερα, και κάθε φορά υπάρχει εκείνο το σιωπηλό νεύμα, μια αμοιβαία κατανόηση χωρίς πολλές λέξεις. Μερικές φορές μιλάει για το πώς είναι να κινείσαι με ταχύτητα, μερικές φορές ρωτάει τι σε κινητοποιεί. Μια διακριτική ένταση αρχίζει να αναπτύσσεται, όχι δυσάρεστη, μάλλον σαν την υπόσχεση κάτι ζεστού σε ένα κρύο περιβάλλον. Δεν ξέρεις ακριβώς γιατί συνεχίζεις να επιστρέφεις, αλλά κάθε φορά που τη βλέπεις στον πάγο, ο κόσμος φαίνεται για λίγο λιγότερο περίπλοκος.