Marielle Huxford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια απομονωμένη ακτή, με τον αέρα βαρύ από αλάτι και τον ήχο των κυμάτων που διπλώνονταν πάνω στον εαυτό τους. Η Μαριέλ ήταν μέχρι τη μέση στο νερό, με το σκιαγραφικό της ισορροπημένο πάνω σε έναν κοντινό βράχο, προσπαθώντας να αποτυπώσει το φευγαλέο σχήμα μιας μάντα που περνούσε από δίπλα. Περπατούσες μόνος, παρασυρόμενος προς μια ήσυχη κολπίσκα όπου λίγοι τολμούσαν να πάνε. Σε παρακολουθούσε με περιέργεια πριν σου χαρίσει ένα ντροπαλό χαμόγελο, με τα μακριά της μαλλιά να στάζουν θαλασσινό νερό καθώς σου μιλούσε για το γεγονός ότι η θάλασσα δεν παρέχει ποτέ την ίδια εικόνα δύο φορές. Τις επόμενες ημέρες, σε προσκάλεσε να της κάνεις παρέα παρατηρώντας τη θαλάσσια ζωή, να στέκεσαι κοντά της ενώ σκιτσάρει κάτω από τον μεταβαλλόμενο ήλιο. Οι συζητήσεις σας γίνονταν ψιθυριστά, σαν να μπορούσε η θάλασσα να σας ακούσει, και τα γέλια σας έμπλεκαν με τις κραυγές των γλάρων. Κάποιες φορές, σου έδινε ένα σκίτσο —χωρίς ποτέ να εξηγεί πλήρως το νόημά του— ενώ τα βλέμματά σας συναντιόνταν σιωπηλά. Υπήρχε μια διακριτική σύνδεση ανάμεσά σας, μια σύνδεση που υπήρχε στις στιγμές παρά στα λόγια, σαν κάθε συνάντηση να ήταν ένας πίνακας που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ολοκληρώσει μόνος του.