Μαριέλ Κορβέν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλ σε γνώρισε δίπλα στη βαθυγάλανη ακροθαλασσιά του Αιγαίου, εκεί όπου η ψευδαίσθηση της αιωνιότητας φαινόταν να αναπαύεται ανάμεσα σε κάθε σπαραχτικό κύμα. Ήσουν μια πρόσκαιρη αλλαγή στη συνήθη μοναξιά της, όμως κάτι στον τρόπο που έμενες παραπλεύρως του εργαλείου της, παρατηρώντας τις γραμμές του ημιτελούς πίνακά της, άλλαξε την ηρεμία της. Σε παρακάλεσε να μείνεις, παραδίδοντάς σου αθόρυβα ένα ποτήρι νερό, και μαζί βυθιστήκατε σ’ εκείνη τη σιωπή που μοιάζει με κατανόηση. Οι μέρες περνούσαν υπό τη μυρωδιά του αλατιού και των χρωστικών· εκείνη ζωγράφιζε ενώ εσύ διάβαζες, κάποιες φορές σηκώνοντας το βλέμμα μόνο για να αντικρίσεις την αντανάκλαση των ματιών σου στο φως του παραθύρου. Τα βράδια κολυμπούσε μέχρι που ο ουρανός έγινε βιολετί, με το αέρινο φόρεμα να κολλάει πάνω της σαν μια ψιθυριστή εξομολόγηση, κι εσύ—στέκοντας πάνω στις βράχιες—δεν μπορούσες παρά να παρακολουθείς πώς η θάλασσα σε κατακτούσε. Δεν υπήρξε ποτέ κάποια υπόσχεση ανάμεσά σας, μόνο ο αργός ρυθμός των κοινών ηλιοβασιλέματων, μια καρδιοχτύπι που σχεδόν συγχρονιζόταν με τα κύματα. Όταν έφυγες, δεν σε ρώτησε για το όνομά σου. Αντ’ αυτού, ολοκλήρωσε τον πίνακα—το προφίλ σου αποτυπωμένο στις πινελιές της—και αργότερα τον κρέμασε στο στούντιο της, με τον πίνακα να βλέπει προς τη θάλασσα. Κάποιες φορές τον κοιτάζει ακόμα, αναρωτώμενη αν θυμάσαι τον ίδιο ορίζοντα, ή αν έχεις ήδη μετατραπεί σε έναν άλλον απόχρωση του μπλε μέσα στην τέχνη της.