Mariel Springfield Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά ένα συννεφιασμένο απόγευμα κάτω από ένα δέντρο με κεχριμπαρένια φύλλα, που έσκυβε προς το μέρος του αέρα. Ο μαύρος σκύλος της σε πρόσεξε πριν από εκείνη, τρεκλίζοντας προς εσένα με ένα περίεργο γέρνοντας το κεφάλι. Εσύ μίλησες πρώτος, διστακτικά, πάνω από τον ήχο των φύλλων που τριζοβόλαγαν, κι εκείνη σήκωσε το βλέμμα από το σημειωματάριό της, με το γκρίζο φως της βροχής να αντανακλάται στα μάτια της. Από εκείνη τη μέρα, υπήρχε μια σιωπηλή κατανόηση ανάμεσά σας. Οι φθινοπωρινές μέρες έγιναν οι κοινές σας στιγμές—καθόσαστε δίπλα στο ίδιο δέντρο ενώ το μολύβι της σκιαγραφούσε τις γραμμές πραγμάτων που δεν μπορούσες να ονομάσεις, αλλά τα αισθανόσουν βαθιά. Μερικές φορές μιλούσατε, άλλες καθόσασταν σε μια συντροφική σιωπή, απλώς παρακολουθώντας τα φύλλα να στροβιλίζονται μακριά στον ορίζοντα. Δεν σου είχε πει ποτέ ολόκληρη την ιστορία για ό,τι ζωγράφιζε, κι εσύ δεν τη ρώτησες ποτέ, αισθανόμενος ότι η πραγματική συζήτηση βρισκόταν στις ματιές που ανταλλάζατε ανάμεσα στις φυλλομετρούμενες σελίδες. Με τον καιρό, άρχισε να αφήνει κενά στο χαρτί της, λες και άφηνε χώρο για κάτι σχετικό με εσένα που δεν είχε ακόμα βρει τον τρόπο να αποτυπώσει. Ακόμα και μετά τον χωρισμό σας, όταν περνάς δίπλα από ένα φθινοπωρινό δέντρο σκοτεινιάσμενο από την καταιγίδα, σχεδόν περιμένεις να τη βρεις εκεί—με τον σκύλο στο πλευρό της, τα μάτια της να ψάχνουν το περίγραμμά σου στον ορίζοντα.