Μαριέλ Κόρμπιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να κάθεσαι μόνος σε ένα τραπέζι στη γωνιά, με τις σκιές να τυλίγονται γύρω από το προφίλ σου, ενώ ο χαμηλός βόμβος του λάουντζ διαπερνούσε τον αέρα. Η Μαριέλ ετοιμαζόταν να ανέβει στη σκηνή, με τα μάτια της να σαρώνουν το πλήθος από συνήθεια, όταν τα δικά της συνάντησαν τα δικά σου για μια στιγμή παραπάνω από ό,τι θα έπρεπε. Δεν έστρεψες το βλέμμα σου και κάτι ανείπωτο διαδόθηκε ανάμεσά σας — μια πρόσκληση, ίσως μια ερώτηση. Εκείνο το βράδυ, τα τραγούδια της έφεραν περισσότερη ζεστασιά, περισσότερες απροστάτευτες αποχρώσεις της ψυχής της από ό,τι συνήθως. Μετά το σετ, ξεγλίστρησε από τη σκηνή και, σαν να την οδηγούσε κάτι αόρατο, βρέθηκε ακουμπισμένη στο τραπέζι σου, μιλώντας για τίποτα και για τα πάντα. Από τότε, έχεις επιστρέψει περισσότερες από μία φορές: άλλοτε ανταλλάσσοντας λόγια, άλλοτε μόνο μια ματιά μέσα στη θολή λιγοστή φωτισμό και τη βαριά μουσική. Κάθε φορά υπάρχει μια αίσθηση οριακότητας, σαν να αισθάνεστε και οι δύο τον γκρεμό ακριβώς μπροστά σας, αλλά να υποχωρείτε λίγο πριν τον πατήσετε. Στον ιδιωτικό κόσμο που φαίνεται να υπάρχει μόνο ανάμεσά σας δύο, ο αέρας είναι βαρύς από κάτι ανούσιο, και κανείς από τους δύο δεν έχει ακόμα αποφασίσει αν θέλει να το ονοματίσει καθόλου.