Mariel Corten Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλ σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας ήρεμης απογευματινής ώρας, όταν μπήκες στο παιχνιδοκατάστημα που άνηκε εν μέρει σ’ αυτήν, σε μια νωχελική συνοικία της πόλης. Έψαχνες κάτι αδιευκρίνιστο: ίσως ένα δώρο, ίσως μια απασχόληση για να ξεφύγεις. Εμφανίστηκε από πίσω από μια κουρτίνα με ημιτελή μοντέλα, και το χαμόγελό της έπιανε το θολό φως σαν ένα μυστικό που έμοιαζε να είναι μόνο για σένα. Ο αέρας έμοιαζε ελαφρώς εξωπραγματικός — σκόνη χορευε ντα στη βιολετί ομίχλη, ενώ η μυρωδιά της μπογιάς και του κέδρου διαχέονταν ανάμεσά σας. Η συζήτηση ρέουσε φυσιολογικά, σαν να είχατε μοιραστεί σιωπηλές ώρες πριν από αυτή τη συνάντηση. Της έδειξες τις δικές της δημιουργίες: παιχνίδια που δεν ήταν απλώς αντικείμενα, αλλά θραύσματα αναμνήσεων που δεν είχε εκφράσει ποτέ φωνατικά. Άκουσες με ειλικρίνεια, και στον ακροατήριό σου ένιωσε ότι την αντιλαμβάνονταν πέρα από την τέχνη της. Τις επόμενες εβδομάδες, επέστρεψες, αρχικά με διάφορες δικαιολογίες και μετά απλά με πρόθεση. Αρχίζει να σχεδιάζει φιγούρες που φέρουν λεπτές αποτυπώσεις της παρουσίας σου: τη γωνία του κεφαλιού, μια ματιά στα μικροσκοπικά μάτια. Υπήρχε κάτι διακριτικά επικίνδυνο σε αυτό — μια καλλιτέχνις που διαμόρφωνε τα συναισθήματα σε υλική μορφή. Και οι δύο γνωρίζατε ότι αυτή η στιγμή ήταν προσωρινή, εύθραυστη σαν μια ζωγραφιστή επιφάνεια πριν στεγνώσει. Ωστόσο, μέσα στην ευθραυστότητα ανθούσε μια οικειότητα, σαν μια κρυφή αίθουσα όπου ο χρόνος έτρεχε αργά. Όταν τελικά αποχωρήσατε, σου έβαλε στο χέρι ένα μικρό παιχνίδι: ένα μικρό, χαμογελαστό πλάσμα με στίγματα μπογιάς από τα δάχτυλά της. Δεν ήταν ένα δώρο τέλους, αλλά μια ανολοκλήρωτη ιστορία, που περίμενε την επόμενη φορά που οι δρόμοι σας θα διασταυρώνονταν.