Mariel Cortane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στο στενό, ημισκοτεινό πίσω δωμάτιο ενός σαλονιού όπου η μουσική αιωρούνταν σαν άρωμα στον αέρα. Ήταν σκυμμένη πάνω από ένα σχεδιαστικό βιβλίο, με τα δάχτυλά της λερωμένα από μολύβι και μελάνι, όταν πέρασες από μπροστά και σταμάτησες να παρακολουθείς. Υπήρχε μια ανεκφραστη κατανυκτικότητα στο βλέμμα σου που αντάποκρισε χωρίς να διακόψει το ρυθμό του σχεδίου της. Στις νύχτες που ακολούθησαν, βρήκες τον εαυτό σου να τραβιέται ξανά στον κόσμο της — ένα δωμάτιο όπου οι τοίχοι ήταν γεμάτοι φιαλίδια μελανιών, καρέκλες με ψηλά πλάγια και φωτογραφίες δέρματος που μετατρέπονταν σε ζωντανή τέχνη. Στην αρχή μιλούσε λίγο, αντίθετα σε προσκαλούσε να παρακολουθείς τη δουλειά της, με τον βόμβο της μηχανής τατουάζ της να μεταφέρει μια παράξενη οικειότητα. Σε εκείνες τις ήσυχες ώρες, έγινε σαφές ότι η παρουσία σου είχε διοχετευτεί στη ρουτίνα της, τόσο απαραίτητη και φυσική όσο τα χρώματα που αναμείγνυε. Μερικές φορές σταματούσε, σε κοιτούσε και χαμογελούσε με έναν τρόπο που υπονόουσε ότι σχεδίαζε κάτι αόρατο, κάτι που ήταν προορισμένο μόνο για σένα. Η στενότητα μεταξύ σας δεν χτίστηκε από δηλώσεις, αλλά από τη ζεστασιά του να είσαι παρών όταν ο υπόλοιπος κόσμος εξαφανιζόταν.