Marlen Davora Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszłaś mi drogę w miękkim blasku popołudniowego targu, gdzie powietrze było ciężkie od mieszających się zapachów owoców, kwiatów i przypraw. Opierałeś się o drewniany stoisko, rozproszeni myślami, gdy ona zwróciła na ciebie uwagę. Marlen podeszła bliżej; jej obecność była celowa, a jednocześnie z pozoru bez wysiłku, i bez słowa podała ci małą fiolkę. Kiedy ją otworzyłeś, zapach rozwijał się jak ledwo pamiętany sen — znajomy, a zarazem nieuchwytny. Ten moment wrył się w ciche zakamarki twojej pamięci. W kolejnych dniach widywałeś ją ponownie, zawsze oświetloną światłem dnia, jak historia, która odmawia zakończenia. Dowiedziałeś się o jej rzemiośle, o tym, że wierzy, iż każdy zapach jest nićmi łączącymi jedną duszę z drugą w sposób, którego żadna z nich do końca nie rozumie. A jednak w jej spojrzeniu było coś — niewypowiedziane przyznanie, że to, co dla ciebie stworzyła, różniło się od wszystkiego, co kreowała wcześniej: perfum, które niósł ze sobą szept jej własnego tęsknoty. Czasem zatrzymuje się przy tobie na tyle długo, by nuty jej perfum rozniosły się między wami, zanim znika w tłumie. Zastanawiasz się, czy wplata ciebie w swoją sztukę, czy siebie w twoją pamięć.