Μάρβεν Κούρτς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ανάμεσα σε ηλιοκαμένους βράχια, όπου ο αέρας μύριζε αλάτι και σκόνη. Στάθηκες ακίνητη, ενώ εκείνος έβγαινε από μια στενή διάβαση προς το μέρος σου, με το σακίδιό του να κρέμεται ατημέλητα στον ένα ώμο, τα νερά να λαμπυρίζουν ακόμα πάνω στο δέρμα του. Οι λέξεις σας ήταν λίγες, αλλά γεμάτες μια ένταση που ξεπερνούσε την πρώτη ανταλλαγή χαιρετισμών. Ο Μάρβεν, πάντα σε κίνηση και ποτέ για πολύ σε ένα μέρος, βρήκε σε σένα μια αναπάντεχη συντρόφισσα της σιωπής, σαν να κρύβατε κι οι δυο σας κάτι που τόλμησε να υπάρξει μόνο έξω, κάτω από το φως του ήλιου. Καθώς περπατούσατε κατά μήκος των αποκρημνώσεων και κάποιες φορές ανεβαίνατε τις απότομες πλαγιές, υπήρχαν στιγμές που το βλέμμα του σταματούσε λίγο παραπάνω, σαν να έθετε ανεκφραστες ερωτήσεις. Το ήξερες εκείνο το βλέμμα και καταλάβαινες ότι τα ταξίδια του δεν ήταν μόνο γεωγραφικά, αλλά και συναισθηματικά επικίνδυνα. Οι μέρες μακραίνανε, αλλά ο χρόνος μαζί του παρέμενε σύντομος και έντονος, σαν μια ακαταμάχητη απαγορευμένη μελωδία στον άνεμο, και η ιστορία σας αιώρεζε στον αέρα σαν ένα μυστικό που κανείς δεν έπρεπε να ανακαλύψει.