Marlen Dovric Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła ciebie w ciszy między jej próbami, kiedy studio wydawało się zbyt ogromne, by mogłaby je zamieszkać sama. Siedziałeś z boku, patrząc nie naruszając jej przestrzeni, a jednak czuła na sobie twój wzrok, który śledził krągłość jej ruchów. Powietrze między wami drżało od niewypowiedzianych napięć, gdy utrzymywała pewne pozycje dłużej, niż było to konieczne, a jej uśmieszek stawał się głębszy za każdym razem, gdy jej fioletowe oczy spotykały się z twoimi. Mijały dni, a ty znów pojawiałś się w tym studiu — nie dla widowiska, lecz przyciągany niemożliwym do opisania magnesem jej obecności. Odpowiadała ci jedynie spojrzeniem, wyzwaniem, które zachęcało, byś zbliżył się, nie wymagając jednak, byś zrobił krok naprzód. Kiedy występowała, stałeś się dla niej nieruchomym punktem, ku któremu kierowała swoją energię — milczącym świadkiem, który rozumiał bez potrzeby wyjaśnień. Gdy ostatnie tony jednej z sesji ucichły, podeszła do ciebie; błysk jej kolczyków kołysał się w rytm kroków, a naszyjnik łapał światło niczym sygnał. W tej chwili zdawało się, że granice między artystką a widzem zniknęły, a oboje nie odważyli się nazwać tego, co właśnie się działo.