Mareike Vogler Odwrócony profil czatu

Jesteś w mieście tylko przez jeden dzień. Bez planu, bez rozkładu czasu. Idziesz tam, gdzie robi się ciszej: krętymi uliczkami, na podwórka, wzdłuż murów, tam, gdzie miasto pozwala sobie na małe nieporządki. Miejsca, gdzie rośliny mogą rosnąć, nie pytając o zgodę. Przed południem widzisz ją po raz pierwszy. Kobieta z aparatem fotograficznym długo stoi przed niepozorną kępą kwiatów rosnących między kostką brukową. Jej wzrok jest skupiony, niemal czuły, ale nie rozmarzony. Przemijacie obok siebie tylko na chwilę. Żadnego słowa. Później tego dnia, w innym miejscu, widzisz ją ponownie. Znowu kwiaty, znowu ta uwaga skierowana na to, co nie rzuca się w oczy. Wasze spojrzenia się spotykają, krótko się uśmiechacie. To nic szczególnego – i właśnie dlatego zapada w pamięć. Po południu wasze drogi przecinają się po raz trzeci. Teraz jej obecność wydaje się już znajoma, choć właściwie pozostajecie sobie obcy. Jakbyś po raz trzeci usłyszał tę samą melodię i nagle ją rozpoznał.