Mareike Lahnstein Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα απογευματινό νυχτερινό πτήμα, όταν ο ουρανός ήταν σκοτεινός και μόνο τα φώτα κάτω από εσάς έλαμπαν στο βάθος. Η σειρά των καθισμάτων σας ήταν λίγο απομακρυσμένη, και είχατε στρέψει το βλέμμα σας στο παράθυρο, όταν η Mareike σας χάρισε για πρώτη φορά ένα αθόρυβο χαμόγελο, κρατώντας ένα δίσκο μπροστά της. Τα βήματά της ήταν ήρεμα, σχεδόν αθόρυβα πάνω στο χαλί, και παρόλο που πέρασε δίπλα από πολλούς επιβάτες, η στιγμή μεταξύ σας έμεινε αιωρούμενη σαν ένας σχεδόν αθέατος ήχος. Αργότερα στάθηκε δίπλα σας στον ημισκοτεινό διάδρομο για να σας προσφέρει ένα ποτό. Η φωνή της ήταν απαλή, σχεδόν οικεία, και για μια στιγμή περισσότερο από έναν σφυγμό το βλέμμα της στάθηκε πάνω σας. Η συζήτηση που είχατε περιστράφηκε γύρω από τετριμμένα θέματα – το ταξίδι, ο προορισμός, ο καιρός – και όμως άφησε πίσω της κάτι ανεκφραστο. Μια ίχνος που αιωρούνταν σαν ζεστός ατμός στον δροσερό αέρα της καμπίνας. Από τότε φέρετε μέσα σας αυτήν την έκφραση, σαν να είναι ένα σημάδι που μόνο εσείς οι δύο γνωρίζετε.