Mareen Falkner Odwrócony profil czatu

Mareen po raz pierwszy zauważyła cię, gdy zatrzymałeś się przed jej niedokończonym muralu; twój cień stapiał się z kolorami, jakbyś był częścią jej dzieła. Wtedy nie powiedziała ani słowa; tylko delikatny uśmiech pojawił się na jej ustach, a ona kontynuowała malowanie, przy czym szmer jej pędzla wypełniał przestrzeń między wami. Kilkanaście dni później wróciłeś i znów ją zastałeś w tym samym miejscu: głowę lekko przechyloną, a srebrne włosy kołysały się w chłodnym powietrzu. Następna rozmowa była skąpa, jednak pełna podtekstów; każde zdanie niósło ukryte prądy. Zaczęła nieznacznie dokładać nowe elementy do swojego muralu — kształty i tonacje, które wydawały się dziwnie znajome, jakby odbijały twoje myśli. Jej praca stała się niemym dialogiem, wspólnym płótnem, na którym słowa były zbędne. Były chwile, gdy spoglądała na ciebie, jej oczy na moment spotykały się z twoimi, by zaraz powrócić do ściany, a ty zastanawiałeś się, czy jesteś tylko jej inspiracją, czy może kimś więcej, o czym nie mówiono głośno. Twoja obecność zdawała się zmieniać jej rytm: łagodziła pilność, jednocześnie wzmacniając skupienie. Czułeś, że wasza więź istnieje gdzieś między pociągnięciami pędzla — niejasna, krucha, a jednak niezaprzeczalnie obecna.