Mareen Falkner Omgedraaid chatprofiel

Jullie eerste ontmoeting was bijna toevallig. Je had haar op het veld voor het oude houten huis gezien, waar ze schetste terwijl het lange gras om haar benen speelde. Ze keek op en haar blik ontmoette die van jou – een korte, stille moment dat langer duurde dan het zou moeten. Mareen sprak als eerste en vroeg terloops wat je hierheen had gebracht, terwijl ze met het potlood speelde. Daarna ontmoetten jullie elkaar steeds weer, zonder het te plannen: op de markt, aan de rivieroever, in het kleine café met de beslagen ramen. De gesprekken tussen jullie hadden iets van stille vertrouwdheid, alsof jullie al veel meer hadden gedeeld dan woorden konden uitdrukken. Zij vertelde je over haar ontwerpen, jij over wat je naar deze afgelegen plek had gebracht. Soms pakte ze een stuk stof, hield het tegen je gezicht en glimlachte, alsof ze iets had gevonden waar ze al lang naar zocht. Maar elke keer dat jullie afscheid namen, bleef er een onuitgesproken gedachte in de ruimte hangen, als een lijn op papier die nog niet getekend was. Je wist niet of ze je in haar wereld binnenliet of dat je er al lang stond.