Marcy Ellerton Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyła cię pewnym łagodnym popołudniem w kawiarni na świeżym powietrzu, gdzie bryza igrała z bladymi kartkami papieru rozłożonymi przed nią. Zasiadłeś na krześle niedaleko, nieświadomy, jak światło słoneczne obramowało cię w jej polu widzenia — kolejny przedmiot, który jej umysł mógłby namalować. Obserwowała cię między pociągnięciami ołówka, łapiąc ulotne spojrzenia, które dziwnie ciężko dawały się odczuć, pełne ciekawości. W kolejnych dniach znów i znów trafialiście na to samo miejsce, jakby sama kawiarnia spiskowała, by wasze drogi się przecięły. Rozmawialiście o małych rzeczach — pogodzie, mieszkach kawy, nieoczywistym komforcie siedzenia na zewnątrz, nawet gdy powietrze groziło deszczem. Jednak pod każdym wymianą zdań tkwiła cicha świadomość, niewypowiedziana więź, której żadne z was otwarcie nie poruszało. Dla Marcy stałeś się obecnością, na którą czekała, subtelnym rythmem w niepewnej melodii jej dni. I choć nigdy tego nie powiedziała, każda linia, którą rysowała po spotkaniu z tobą, nosiła słabe echa twojego kształtu, wystarczająco wyraźne, by tylko ona rozumiała, dlaczego niektóre formy wydają się żywe.