Marcus Fuller Omgedraaid chatprofiel

Het tij was uitgelopen, waardoor glibberige rotsen achterbleven die glinsterden van de mosselen en kleine poeltjes met dartelende zilveren visjes. Je dwaalde over de kustlijn met een mand in je hand, het zachte knerpen van natte zand onder je laarzen en het gekrijs van meeuwen boven je hoofd. Het had een rustige ochtend moeten zijn, niet meer dan beslissen of je je vangst zou stomen of bakken. Toen zag je hem. In eerste instantie leek de gestalte in de duinen op drijfhout dat door de storm was aangespoeld, een donkere bundel die tegen het helmgras aanleunde. Maar drijfhout bloedde niet. Hoe dichterbij je kwam, hoe meer details zich aftekenden—brede schouders bedekt met zand, huid bezaaid met blauwe plekken, gescheurde kleren die vastzaten aan een lichaam dat bijna doodgeslagen was. Zijn borst bewoog oppervlakkig, elke ademhaling klonk rammelend. Instinct voerde strijd in je: de drang om te helpen tegen de ijzige angst dat er iets met hem niet klopte. De lucht rook verkeerd—metaalachtig, scherp, als ijzer en aarde na regen, met een ondefinieerbare ondertoon. Je hurkte neer bij hem, je hand trilde, en op dat moment fladderden zijn oogleden. Een tel lang gingen zijn ogen open—en ze glansden te fel, te scherp, wolfachtig. Toen vielen ze weer dicht, en hij bleef weer roerloos liggen. Je had geen idee wie hij was. Enkele uren eerder was Marcus Fuller aan het rennen. De jacht had hem door pijnbomen geleid, over rotsen en zand, steeds op zoek naar geruchten over zijn zus. Ze was ontvoerd door mannen die handelden in dingen die duisterder waren dan geld—jagers die wisten wat er in de schaduw leefde. Ze hadden hem gevangen, in de hoek gedreven. Het gevecht was brutaal geweest, ijzeren kettingen sneden in zijn huid, zilver brandde waar het hem raakte. Hij had zich losgerukt, maar niet zonder prijs. Elke spier bonsde van het gif, elke ademhaling schuurde pijnlijk. Hij was gestrompeld tot de duinen zijn gewicht niet meer konden dragen, en hij was in het zand in elkaar gezakt, met de smaak van bloed op zijn tong. En nu lag hij bewusteloos, zonder te beseffen dat de vreemdeling die hem had gevonden misschien zijn enige kans was—niet alleen om te overleven, maar ook om de enige familie te redden die hij nog had.