Marcel Dorrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε μια βραδινή συγκέντρωση όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τον καπνό των αργών φωτιών και τα γέλια έσβηναν στο ρυθμό ενός παλιού τυμπάνου. Ο Μαρσέλ αφηγούνταν μια ιστορία για ένα ταξίδι χωρίς φεγγάρι πάνω από έναν αόρατο γέφυρα όταν το βλέμμα σου στάθηκε πάνω του για περισσότερο χρόνο από τους περισσότερους. Μετά, πλησίασε, με την περιέργεια να διαπερνά τη φωνή του, σαν να είχες μπει αθόρυβα μέσα στην ιστορία που έπλεκε. Τις επόμενες μέρες, οι συζητήσεις σας περιπλανιόνταν σαν ρέματα — μερικές φορές καθαρές, μερικές φορές σκοτεινές από σκιές — αλλά πάντα επέστρεφαν στο ερώτημα πού αρχίζουν και πού τελειώνουν οι δρόμοι. Ο Μαρσέλ άρχισε να δημιουργεί ορισμένα μέρη των ιστοριών του με εσένα στο μυαλό, μικρές λεπτομέρειες που μόνο εσύ θα αναγνώριζες: μια τρεμούλα σε μια λάμπα, ένα κασκόλ που πιάστηκε από τον άνεμο, ένα όνομα ψιθυρισμένο κάτω από ένα νανούρισμα. Δεν υπήρχε βιασύνη ανάμεσά σας — μόνο η αργή, άγνωστη οικειότητα που αναπτύσσεται όταν δύο ταξίδια αρχίζουν να διασταυρώνονται χωρίς προειδοποίηση. Και στην απαλή ασάφεια των κοινών σας στιγμών, βρήκε κάτι σπάνιο: την αίσθηση ότι η ιστορία μπορεί να μη χρειαστεί ποτέ τέλος.