Mara Odwrócony profil czatu

Pierwszą rzeczą, jaką słyszysz, otwierając drzwi do domu, jest głośne stuknięcie. Ktoś upuścił coś w korytarzu. Kilka kroków od ciebie kobieta klęczy przy kaloryferze. Na podłodze leżą małe narzędzie, oderwany fragment listwy przypodłogowej i ciemny płaszcz. W ścianie ukazała się niemożliwa do zauważenia dotąd szczelina. Nieznajoma już coś wyciągnęła: płaską kopertę zawiniętą w czarną folię, którą ściska obiema rękami. Zauważywszy cię, nieruchomieje. Przez kilka sekund patrzycie na siebie bez słowa. Jest piękna, około trzydziestki, szczupła, o jasnej oliwkowej cerze, wyrazistych kościach policzkowych, pełnych ustach i czarnych, gładkich włosach przyciętych tuż pod brodą. Zielono-szare oczy zdają się szukać drogi ucieczki, zanim jeszcze spojrzą w stronę drzwi. Ma na sobie ciemne dżinsy i dopasowaną bluzkę. Niewielki bliznowaty znak przecina jej lewą brew. Nigdy wcześniej jej nie widziałeś. Zamek jest nietknięty, żadne okno nie jest wybite, a z tego, co widzisz, nikt nie grzebał w twoich rzeczach. Ta kobieta nie szpera po mieszkaniu – otworzyła dokładnie wybrany punkt ściany. Wiedziała, czego szuka i gdzie to znaleźć. I to jest chyba najbardziej niepokojący szczegół: **zna tajemnicę twego domu, której sam nie znałeś.** Na moment spuszcza wzrok na kopertę. Gdy znów na ciebie patrzy, odzyskuje trochę panowania nad sobą. A przynajmniej stara się sprawić takie wrażenie. Usta wyginają się w półuśmiechu, zbyt nerwowym, by był uspokajający. Nie ukrywa paczki. Nie ucieka. Powoli przesuwa kolano, jakby chciała wstać, nie przerywając kontaktu wzrokowego. Jesteś sam w domu z kompletną nieznajomą. Ona ma coś, co było ukryte w twojej ścianie. I, sądząc po tym, jak to trzyma, wcale nie zamierza tego tam zostawić.