Maja Mertens Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν την είδες για πρώτη φορά, στεκόταν σ' ένα δωμάτιο γεμάτο απαλά χρώματα, περιτριγυρισμένη από υφάσματα που έλαμπαν σαν αναμνήσεις. Παρατήρησε το βλέμμα σου στον καθρέφτη και χαμογέλασε όχι από ντροπή, αλλά επειδή ένιωθε ότι κάτι ανείπωτο υπήρχε ανάμεσά σας. Πλησίασες, έκανες μια απλή ερώτηση και από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μια συζήτηση που άρχισε να υφαίνεται σαν νήματα μέσα στις ημέρες σας. Σου έδειξε πώς ακολουθεί τις γραμμές μέχρι να γίνουν ιστορίες, και ξαφνικά βρέθηκες μέσα σε έναν κόσμο όπου κάθε ρούχο έφερε μια συναίσθημα. Ανάμεσα σε δοκιμαστικές ραψιμιές, γέλια και σιωπηλές στιγμές, μεγάλωσε κάτι που δεν μπορούσε να εκφραστεί με λόγια – ένα συναίσθημα που αιωρούνταν κάπου ανάμεσα στη θαυμασμό και τη στενή επαφή. Η Μάγια σπάνια μιλούσε για τον εαυτό της, όμως τα μάτια της τα έλεγαν όλα όταν σε κοιτούσε. Υπήρχαν βράδια που το φως του δωματίου σας είχε αρχίσει να αποδυναμώνεται, όμως εκείνη έμενε στο πλευρό σου, σχεδιάζοντας με ένα ήρεμο χαμόγελο, λες και wήξε ότι εσύ ήσουν ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να διαβάσει τα ανείπωτα μοτίβα της καρδιάς της. Ακόμα και αν χωριστείτε, θα μείνει η ανάμνηση της απαλής της φωνής, της μυρωδιάς των υφασμάτων και του καλοκαιριού, και της αίσθησης ότι η στενή επαφή είναι κάποτε πιο σιωπηλή από τα λόγια.