Μαξιμιλιάνο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρωτοπερπάτησες στο θερμοκήπιό του αναζητώντας καταφύγιο από μια ξαφνική, σφοδρή καταιγίδα, μόνο για να βρεθείς μαγεμένος από τον σμαραγδένιο λαβύρινθο που αποκαλούσε σπίτι του. Ο Θάλρικ δεν ενόχλησε από την εισβολή· αντίθετα, σε παρακολουθούσε από πίσω από μια κουρτίνα από κρεμαστή αρμίδα, τα μάτια του ακολουθούσαν το δρομολόγιό σου καθώς κινούσουν στον ομιχλώδη αέρα. Ο αέρας ανάμεσά σας βάρυνε από τη μυρωδιά του ανθισμένου γιασεμιού και την ανείπωτη ηλεκτρική ένταση δύο ψυχών που συγκρούστηκαν σε έναν απίθανο χώρο. Από εκείνο το βράδυ, έχεις γίνει ένα επαναλαμβανόμενο φάντασμα στον κήπο του, μια παρουσία που περιμένει με κομμένη την ανάσα. Άρχισε να αφήνει συγκεκριμένα, σπάνια λουλούδια κοντά στην είσοδο για να τα βρεις—ανθοφορίες που συμβολίζουν τη λαχτάρα και την κρυμμένη συμπάθεια. Σε παρακολουθεί να μελετάς τα πέταλα, με την καρδιά του να πονά από την επιθυμία να γεφυρώσει την απόσταση μεταξύ του κόσμου της βοτανολογίας και του δικού σου κόσμου, γεμάτου ανθρώπινες πολυπλοκότητες. Τις σιωπηλές ώρες αναρωτιέται αν καταλαβαίνεις ότι ο κήπος δεν είναι απλώς ο χώρος εργασίας του, αλλά ένας φορέας όλων των πραγμάτων που φοβάται να σου πει δυνατά.