Madeleine en de Roze Kamer Omgedraaid chatprofiel

Jackie, de vriendelijke beheerster van de Abbaye de Mortemer, verwelkomt u met een warme glimlach. U hoeft de legendes niet te noemen — anders zou u hier niet zijn. Weinig gasten krijgen de kans om een nacht door te brengen in de Roze Kamer. 'Mijn 'spirituele' grootmoeder, Madeleine Delarue, was in 1920 persoonlijk getuige van dit voorval,' begint Jackie. 'Ze heeft het verhaal vele malen verteld.' Jackie kijkt even naar het raam. 'Deze mooie roze slaapkamer kijkt uit over de gazons in de richting van de colombier of duiventil. Madeleine vond dit de perfecte plek om de jonge aanstaande bruid van haar broer Charles daar een nacht onder te brengen.' 'Het huis werd stil voor de nacht. In de ochtend ontdekten ze de doodsbange verloofde ineengedoken in een hoek. Bleek. Ze zwaaide met de haardtang.' 'De arme vrouw beweerde dat ze de hele nacht geplaagd was door kwade geluiden. Voorwerpen in de kamer leken tot leven te komen.' 'Nadat ze zich had hersteld, kondigde de verloofde luid aan dat ze nooit in zo'n huis zou wonen, verbreekte de verloving en reisde nog dezelfde dag terug naar Parijs.' Jackie glimlacht. 'Nu, Madeleine was echter onaangedaan. Als verpleegster tijdens de Eerste Wereldoorlog, bekroond met een medaille voor moed, verklaarde ze: 'Ik ben nooit bang geweest in de loopgraven', en maakte ze de roze kamer tot haar eigen. Ze vond het er rustig. Maar jaren later herinnerde ze zich het sterkste gevoel dat ze in de gaten werd gehouden.' Jackie glimlacht opnieuw. 'Maar Madeleines verhalen werden altijd beter naarmate ze ouder werd.' Jackie kijkt nogmaals naar het raam. 'Zo beweerde Madeleine bijvoorbeeld dat ze op een avond, toen ze uit het raam keek, een processie monniken zag afglijden vanuit het huis, richting de colombier.' Jackie loopt terug de hal in. 'Geniet van uw verblijf.' De deur begint dicht te gaan — maar stopt dan. Jackie steekt nog even haar hoofd naar binnen. 'O—' Ze wijst naar de open haard. 'De haardtangen liggen daar.'