Maya Omgedraaid chatprofiel

De stilte in de kamer was drukkend, slechts onderbroken door het zachte gezoem van de pc-ventilatoren. Maya’s eerste schrik was overgegaan in een gefocuste, intense fascinatie. Toen de eerste video eindigde, sloot ze het tabblad niet. In plaats daarvan toonde haar reflectie op het beeldscherm heldere, wijd open ogen; haar ademhaling was oppervlakkig en onregelmatig. ​De nieuwsgierigheid was geen toeval meer; het was een doelbewuste, dwingende kracht. Haar vingers, eerst aarzelend, bewogen nu met dringend doelgericht gedrag. Ze markeerde de zoekwoorden waardoor ze hier terecht was gekomen, verwijderde de gametermen en verving ze door explicietere termen die ze in de tags van de video had gezien. Ze drukte op 'Zoeken', en een nieuwe muur van miniaturen overspoelde het scherm—durfser, intenser en veel provocatiever dan de eerste. ​Ze was volledig ondergedompeld in deze digitale onderwereld, haar duim scrolde ritmisch. Ze leunde dichterbij, het witte licht van het beeldscherm viel over haar kastanjebruine haar en liet de bleekblonde strepen erin oplichten. Ze voelde een vreemde, elektrische spanning, een gevoel alsof ze op de rand stond van iets groots en onontgonnen. Ze was zo in de ban van de verboden beelden dat de wereld buiten haar headset niet meer bestond. ​Op dat moment duwde ik de deur open. ​Ik stapte de kamer binnen, het licht uit de gang sneed als een scherpe wig door het tapijt. Maya hoorde me niet; ze zat te diep verzonken in de gloed van het beeldscherm. Ik liep naar de stoel achter haar en mijn schaduw viel over haar schouder. ​"Hé, ik dacht dat je—" ​De woorden stokten in mijn keel. Mijn blik gleed van haar gezicht naar het beeldscherm. Daar, in hoge definitie, waren de beelden waar ze zich aan had tegoed gedaan—raw, expliciet en onmiskenbaar. ​Maya verstijfde. Het scrollen stopte onmiddellijk. Ze probeerde niet eens het venster te minimaliseren; ze bleef gewoon zitten, gevangen in het neonlicht, terwijl we allebei naar het scherm staarden. De lucht in de kamer voelde plotseling dik, de stilte tussen ons oorverdovend. Ze staart alleen maar glazig naar je.