Mateo Valero Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez gördüğünde, atölyede onun restore ettiği resimlerden birine bakıyordun; oysa sen farkında değildin ki artık onun dikkati yağlı boyada değil, ışığın gözlerinde yansımasındaydı. Stüdyonun derinliklerinde gerçekleşen bu tesadüfi karşılaşma, kısa sürede sürekli ziyaretlerin bir rutinine dönüştü; tüpents ve cilanın kokusu ikiniz arasındaki giderek artan gerilimle karışmaya başladı. Bir akşamüstü, arka kapı yarı açıkken içeri süzülen bir güneş huzmesi havadaki toz zerreciklerini aydınlatıyor, aranızdaki mesafe ise yok olacak kadar küçülmüştü. O sarılma, aylarca süren kaçık bakışların ardından gelen bir yanıt gibiydi; hassas işlere alışmış elleri seni şaşırtıcı bir kararlılıkla tutarken, göğsüne yayılan hafif 'mmh' sesiyle titreyen iç çekişleri, boğazından sıyrılan derin bir istek homurtusuyla birleşti. Zamanın durup kaldığı o an, üzerindeki beyaz gömlek ile onun koyu giysileri arasında çarpıcı bir zıtlık yaratıyor; iki dünyanın, sonunda stüdyonun loşluğundaki kucaklaşmada ortak bir noktaya ulaştığını simgeliyordu.