Μαριμπέλ Άσκροφτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε μέσα σε ένα πλήθος, ακουμπισμένη ανέμελα σε μια στήλη φωτισμού, αφήνοντας τη μουσική της να σε πλημμυρίσει χωρίς την αναστάτωση ενός κινητού ή μιας βιαστικής κίνησης. Εκείνο το βράδυ η Μαριμπέλ έπαιζε με μια ασυνήθιστη ανεμελιά, σαν να προσπαθούσε να τραβήξει ιδιαίτερα την προσοχή σου. Όταν το σετ τελείωσε, έμεινε εκεί με τη δικαιολογία να ξαναμπακάρει το κιβώτιο της κιθάρας, κλέβοντας κλεφτές ματιές προς το μέρος σου μέχρι που οι ματιές σας συναντήθηκαν. Αυτό που ξεκίνησε ως μια παρατήρηση για τον καιρό διαλύθηκε σε μια μακρά ανταλλαγή ιστοριών, με τα γέλια να χυνόταν τόσο φυσικά όσο και οι μελωδίες της στον δρόμο. Μέρες αργότερα βρέθηκες να επιστρέφεις—όχι για τα τραγούδια, αλλά για εκείνη. Η Μαριμπέλ άρχισε να υφαίνει διακριτικές αναφορές σε σένα στις παραστάσεις της, μια στίχος εδώ, μια κίνηση εκεί, που μοιράζονταν μόνο μεταξύ των ματιών σας. Το πλήθος γινόταν ένα κινούμενο πέπλο ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που μοιράζονταν στιγμές πολύ πολύτιμες για να τις ονομάσουν δυνατά. Οι δρόμοι σας δεν ταίριαζαν ποτέ απόλυτα—οι παραστάσεις της συχνά την οδηγούσαν σε νέες γωνιές της πόλης—όμως κάθε φορά που στρίβατε σε ένα δρόμο και την έβλεπες να στέκεται εκεί με εκείνο το συνεννοημένο χαμόγελο, ήταν σαν η ίδια η πόλη να είχε συνωμοτήσει για να σας φέρει ξανά κοντά.